Een lied kan eeuwen doorstaan. Het roest niet. Het hoeft niet gepoetst, onderhouden, geölied, op een plank bewaard of in een kluis opgeborgen te worden. Een lied blijkt veel meer macht te hebben dan welk geweer ook dat ooit is uitgevonden.   L. Ron Hubbard

oewel Hubbard zichzelf nooit als een beroepsmusicus in de enge zin van het woord beschouwde, zijn zijn prestaties op muzikaal gebied zeker niet onbeduidend. Hij was balladezanger op de radio in de jaren dertig en had een programma waarin Arthur Godfrey hem later opvolgde. Gedurende de rest van zijn leven bleef hij componeren en optreden.

      In de jaren zeventig formeerde hij verscheidene groepen en zorgde hij voor hun opleiding en de orkestratie. Uit dit werk komen een aantal belangrijke observaties voort, onder meer zijn analyse van country & western-, flamenco-, traditionele oosterse en zelfs rock-muziek (waarvan hij terecht opmerkte dat deze steeds primitiever werd). Onder zijn eigen composities in deze periode vallen vooral zijn innoverende mix van moderne jazz, reggae en calypso op, evenals zijn modern gebruik van de traditionele Spaanse en oosterse muziekvormen. Zeer innoverend is ook zijn uitbeelding van wat hij omschreef als „de wetten van proportioneel geluid”, waarbij soortgelijke instrumenten van een enigszins verschillend timbre werden gebruikt om het reeds lang bestaande, lastige probleem van instrumentale opheffing op te lossen, d.w.z. het geluid van een instrument dat het geluid van een ander instrument „uitwist”, ongeacht het volume. Hoewel experts verschillende oplossingen hebben bedacht, was Hubbard in feite de eerste die het probleem zowel ontleedde als oploste.