Het Excalibur manuscript waarin L. Ron Hubbard voor het eerst uiteenzette dat overlevingsdrang het enige fundamentele gemeenschappelijke kenmerk van het bestaan is.

      Dat onderzoek nam het grootste deel van de volgende twintig jaar in beslag en bracht hem in contact met niet minder dan eenentwintig rassen en culturen, waaronder de Indiaanse stammen in het noordwesten van de Verenigde Staten, de Tagalogs in de Filipijnen en, zoals hij schertsend zou zeggen, de inwoners van de Bronx in New York. In deze periode spitste zijn werk zich in wezen toe op twee fundamentele kwesties. Voortbouwend op experimenten uitgevoerd aan de universiteit, zocht hij in eerste instantie naar de levenskracht, d.w.z. de bronnen van het menselijk bewustzijn, waarvan het bestaan reeds lang werd verondersteld. Vervolgens, en dit was onlosmakelijk verbonden met het eerste vraagstuk, wilde hij de grootste gemene deler van het leven bepalen; pas wanneer deze is vastgesteld, zo redeneerde hij, kon op doeltreffende wijze worden bepaald wat, in verband met de menselijke staat, zowel waar als bruikbaar was.

      Het eerste plateau van die zoektocht werd bereikt in 1938, met een niet gepubliceerd manuscript, getiteld Excalibur. Samengevat werd erin gesteld dat het leven veel meer is dan een willekeurige reeks van chemische reacties en dat één specifieke drijfveer de basis vormt van al het menselijke gedrag. Dit, zo verklaarde hij, was de overlevingsdrang; de enige drang in de mens die alomtegenwoordig is. Dat de mens overleefde was geen nieuw idee. Dat dit het enige en meest fundamentele gemeenschappelijke kenmerk was van het bestaan, was dat echter wel, en dat inzicht gaf richting aan al het onderzoek dat zou volgen.